KWALIFIKACJA MOD3 - STYCZEŃ 2014

PYTANIE NR 34.
Skład surowcowy tkanin można rozpoznać na podstawie koloru nitek w krajce. Wełna i włókna wełniane oznacza się za pomocą nitek w kolorze
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W pięcionitkowym kodzie barwnym umieszczanym w krajce tkaniny poszczególne kolory odpowiadają konkretnym włóknom. Wełna i włókna wełniane są oznaczane nitką w kolorze niebieskim. Pozostałe barwy (np. czerwony, zielony, żółty) odnoszą się do innych surowców.

Pełne wyjaśnienie:

Krajka (brzeg tkaniny) może zawierać informację o składzie surowcowym w postaci kolorowych nitek. W praktyce spotyka się system, w którym zestaw barw przypisuje się do konkretnych włókien. Dzięki temu osoba kupująca lub przygotowująca materiał do szycia może szybko rozpoznać, z jakiego surowca wykonano tkaninę, nawet gdy nie ma metki.

Odpowiedź "niebieskim" jest poprawna, ponieważ w opisywanym systemie kolor niebieski oznacza wełnę i włókna wełniane. To ważne w zawodzie krawca, bo wełna zachowuje się inaczej niż włókna chemiczne: ma inną odporność na temperaturę prasowania, inną podatność na zmechacenia oraz inne wymagania przy formowaniu na parze.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?

  • "zielonym" – ten kolor wiąże się z inną grupą włókien niż wełna, więc jego wybór wynika zwykle z pomylenia kodu barw.
  • "żółtym" – żółty bywa kojarzony z włóknami celulozowymi (np. wiskoza), a nie z wełną; to typowy błąd wynikający z uczenia się "na pamięć" bez utrwalenia skojarzeń.
  • "czerwonym" – czerwony jest często łączony z poliestrem; bywa mylony z wełną, bo oba materiały mogą występować w mieszankach, ale w kodzie barwnym mają inne przypisania.

Wskazówka egzaminacyjna: warto zapamiętywać system w parach i kontrastach (np. naturalne: bawełna/wełna oraz chemiczne: poliester/akryl) i ćwiczyć na próbkach. Dodatkowo skład można weryfikować metodami pomocniczymi, np. testem spalania (wełna pachnie jak spalony włos), ale na egzaminie pytanie dotyczy oznaczeń w krajce.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Krajka to fabryczny brzeg tkaniny. Ma funkcję konstrukcyjną (zabezpiecza przed strzępieniem) oraz informacyjną: może zawierać oznaczenia producenta, szerokości lub kod barwny nitek wskazujący skład surowcowy.
W stosowanym kodzie barwnym krajki wełna i włókna wełniane są oznaczane nitką w kolorze niebieskim. To szybka wskazówka przy zakupie materiału, gdy brak metki lub opis jest nieczytelny.
Kolorowe nitki są elementem umownego systemu identyfikacji: każda barwa odpowiada określonemu włóknu. Dzięki temu skład można ocenić bez badań laboratoryjnych. Trzeba jednak znać przypisania kolorów, bo nie wynikają one "intuicyjnie".
Częsty błąd to przypisanie wełny kolorowi czerwonemu lub białemu. W praktyce czerwony bywa kojarzony z poliestrem, a biały z bawełną. Takie pomyłki wynikają z uczenia się kolorów bez utrwalenia całego systemu.
Nie zawsze. Współcześnie część producentów odchodzi od kodowania kolorami na rzecz nadruków lub metek. Dlatego krajka jest pomocna, ale warto umieć potwierdzić skład inną metodą (np. opisem producenta lub testem spalania), gdy są wątpliwości.
W tym systemie w krajce umieszcza się kilka nitek w różnych kolorach, a ich liczba ma odpowiadać udziałowi włókien w składzie. To uproszczony sposób "odczytu" procentów w mieszance. W praktyce spotyka się też tolerancję i odstępstwa zależne od producenta.
Wtedy skład ustala się z innych informacji: nadruku na krajce, metki/etykiety, dokumentacji zakupu lub poprzez proste próby identyfikacyjne. Dla krawca najważniejsze jest ustalenie, czy materiał jest naturalny czy syntetyczny, bo to wpływa na prasowanie i szycie.
W teście spalania wełna zwykle daje zapach spalonych włosów. To metoda pomocnicza: należy ją wykonywać ostrożnie, na małej próbce i z zachowaniem zasad BHP. W zadaniach egzaminacyjnych bywa używana jako alternatywa, gdy brak oznaczeń.
Najczęstsze pomyłki to mylenie kolorów (np. uznanie, że niebieski oznacza bawełnę) oraz traktowanie wszystkich włókien chemicznych jako jednej grupy. Pomaga nauka "parami" (naturalne vs syntetyczne) i ćwiczenie na realnych próbkach tkanin.
Ucz się mapy: kolor–włókno i sprawdzaj ją na próbkach. Dodaj do tego podstawowe cechy użytkowe (prasowanie, kurczliwość, odporność na temperaturę). Na egzaminie czytaj uważnie, czy pytanie dotyczy krajki, metki czy testu spalania.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 47% zdających egzamin. trudne

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że w pięcionitkowym kodzie barwnym umieszczanym w krajce tkaniny poszczególne kolory odpowiadają konkretnym włóknom.

Materiały:

  • Podręczniki z towaroznawstwa włókienniczego dla krawców i techników odzieżowych
  • Karty pracy/ściągi z oznaczeniami włókien w krajce (kolor–włókno)
  • Instrukcje i poradniki branżowe dotyczące rozpoznawania włókien (w tym test spalania)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego