"Wodnej." jest poprawne, gdy na ilustracji widać skutki działania wody opadowej i spływu powierzchniowego na glebę. Erozja wodna polega na odrywaniu cząstek gleby przez energię kropli deszczu oraz ich transporcie w dół stoku wraz z wodą. W praktyce terenowej często rozpoznaje się ją po śladach zmywu i koncentracji spływu.
Najczęstsze wizualne oznaki erozji wodnej (zależnie od skali zjawiska) to:
- zmycie (ubytki) wierzchniej warstwy gleby i odsłonięcie jaśniejszego podłoża,
- bruzdy/rynny erozyjne powstałe w miejscach skupienia spływu,
- rozcięcia i wąwozy (gdy proces jest długotrwały i intensywny),
- namuły i stożki napływowe w niżej położonych miejscach.
Odpowiedź "Wietrznej." jest nieprawidłowa, jeśli ilustracja pokazuje formy związane z przepływem wody. Erozja wietrzna zwykle wiąże się z wywiewaniem drobnych frakcji, pyleniem, tworzeniem jęzorów nawianego materiału lub odsłonięciem powierzchni, ale bez typowych rynien powstających od spływu.
Odpowiedź "Uprawowej." dotyczy przemieszczenia gleby przez zabiegi agrotechniczne (np. wielokrotna orka na stokach), co prowadzi do stopniowego "zsuwania" warstwy ornej. Skutki są zwykle bardziej rozproszone i związane z kierunkiem uprawy, a nie z siecią rozcięć od wody.
Odpowiedź "Podpowierzchniowej." odnosi się do procesów zachodzących pod powierzchnią (np. wymywania wewnątrz ośrodka i zapadania). Jeżeli na ilustracji dominują powierzchniowe ślady spływu, to nie jest to typowy obraz erozji podpowierzchniowej.
Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu typu erozji najpierw zadaj sobie pytanie, jaki czynnik transportuje materiał: woda (rynny, zmyw), wiatr (wywiewanie i nawiewy) czy działalność człowieka (uprawa na stokach).
