Solanina jest naturalnie występującą w roślinach z rodzaju Solanum toksyną z grupy glikoalkaloidów. W praktyce gastronomicznej kojarzy się ją przede wszystkim z ziemniakami, ponieważ to w nich (zwłaszcza w skórce i tkankach podskórnych) może znajdować się jej podwyższona ilość.
W kontekście magazynowania kluczowe jest, że niewłaściwe przechowywanie ziemniaków może sprzyjać niepożądanym zmianom jakościowym, takim jak zielenienie i kiełkowanie. Są to sygnały, że bulwa była przechowywana w nieodpowiednich warunkach (np. z dostępem światła lub zbyt długo). Takie cechy są w gastronomii traktowane jako istotny wskaźnik ryzyka i obniżonej jakości surowca.
Odpowiedź "ziemniaków." jest poprawna, bo łączy solaninę z typowym surowcem, którego dotyczy zagadnienie toksyn naturalnych i przechowalnictwa.
Pozostałe propozycje nie pasują do mechanizmu powstawania/akumulacji solaniny:
- "mleka." – problemy bezpieczeństwa mleka wiążą się częściej z rozwojem drobnoustrojów, psuciem, nieprawidłową temperaturą chłodniczą lub zanieczyszczeniami, a nie z solaniną.
- "orzechów." – w orzechach typowym ryzykiem są m.in. alergeny oraz w pewnych warunkach skażenia pleśniowe, natomiast solanina nie jest dla nich charakterystyczna.
- "jaj." – zagrożenia dotyczą zwykle jakości mikrobiologicznej i świeżości, a nie toksyn roślinnych takich jak solanina.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w pytaniu pojawia się solanina, warto automatycznie skojarzyć ją z ziemniakami (oraz szerzej z roślinami psiankowatymi) i z tematami przechowywania, zielenienia oraz kiełkowania jako objawów obniżonej jakości surowca.
