Instrukcja wysyłkowa to dokument organizacyjny, który porządkuje sposób przygotowania i nadania przesyłki (np. dane odbiorcy, wymagania dotyczące pakowania/oznakowania, terminy, sposób przekazania towaru, uzgodnione działania). Aby taka instrukcja była poprawna, musi wynikać z dokumentu, który inicjuje usługę spedycyjną i zawiera uzgodnienia z klientem.
Taką rolę spełnia zlecenie spedycyjne: po jego otrzymaniu i przyjęciu spedytor ma podstawę do opracowania instrukcji, bo zna zakres czynności, wymagania klienta i parametry zlecenia. Instrukcja jest więc "pochodną" przyjętego zlecenia spedycyjnego i służy do sterowania realizacją.
Odpowiedź "umowy przewozu" jest myląca, ponieważ umowa przewozu dotyczy relacji z przewoźnikiem i samego wykonania przewozu. W praktyce spedytor może dopiero na podstawie zlecenia spedycyjnego zorganizować przewóz i doprowadzić do zawarcia umowy przewozu, więc nie jest to najwłaściwszy dokument wyjściowy do instrukcji wysyłkowej.
Odpowiedź "listu przewozowego" również nie pasuje: list przewozowy jest dokumentem towarzyszącym przewozowi, wykorzystywanym w trakcie realizacji transportu i przy wydaniu/odbiorze przesyłki. Zwykle powstaje na etapie nadania, a nie na etapie przyjęcia zlecenia spedycyjnego.
Odpowiedź "zamówienia" jest zbyt ogólna i handlowa. Zamówienie może dotyczyć zakupu towaru lub usługi, ale nie musi zawierać szczegółów organizacji spedycji i nie jest standardowym dokumentem operacyjnym w relacji klient–spedytor tak, jak zlecenie spedycyjne.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy dokumentu, po którym spedytor przygotowuje czynności organizacyjne (instrukcje, dyspozycje, plan wysyłki), najpierw szukaj dokumentu związanego z przyjęciem zlecenia spedycyjnego, a dopiero potem dokumentów stricte przewozowych.
