Sprawność ogniwa fotowoltaicznego to stosunek mocy elektrycznej uzyskanej z ogniwa do mocy promieniowania słonecznego padającego na jego powierzchnię (zwykle w odniesieniu do standardowych warunków pomiaru STC). W przypadku ogniw krzemowych monokrystalicznych produkowanych masowo przez długi czas typowe wartości mieściły się w przedziale "kilkanaście procent". Dlatego odpowiedź 14 do 17% jest zgodna z zakresem przemysłowym kojarzonym z wielkoseryjną produkcją ogniw mono-Si.
Zakres 5 do 9% jest charakterystyczny raczej dla znacznie słabszych technologii, starszych rozwiązań lub sytuacji, gdy mowa nie jest o klasycznym ogniwie krzemowym mono-Si, lecz o innych materiałach/warunkach. Dla monokrystalicznego krzemu w produkcji masowej byłby to poziom zbyt niski.
Zakresy 23 do 27% oraz 27 do 32% są na ogół kojarzone z wartościami bardzo wysokimi: mogą dotyczyć wyników laboratoryjnych, rekordów technologicznych albo specjalistycznych struktur, a nie typowej masowej produkcji w ujęciu podręcznikowym. W pytaniu kluczowe jest sformułowanie "produkowanego w skali masowej", które ogranicza wybór do wartości realistycznych dla przemysłu, a nie rekordów.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdzaj, czy pytanie dotyczy ogniwa czy modułu oraz czy chodzi o wartości przemysłowe (typowe) czy laboratoryjne (rekordowe). To najczęstsze źródło pomyłek w zadaniach o sprawności PV.
