U osoby z rozpoznaną chorobą Alzheimera typowe są zaburzenia pamięci, orientacji i oceny sytuacji. To zwiększa ryzyko zdarzeń, które mogą szybko doprowadzić do urazu lub zagrożenia życia (np. upadek, wyjście z domu i zagubienie się, poparzenie, niewłaściwe użycie urządzeń, pomyłki przy lekach).
Dlatego w praktyce opiekuńczej w pierwszej kolejności koncentruje się działania na realizacji potrzeby bezpieczeństwa: organizacji bezpiecznego otoczenia, nadzorze adekwatnym do stanu, usuwaniu zagrożeń, stałej obserwacji objawów i reagowaniu na zachowania ryzykowne. Bez spełnienia tej potrzeby pozostałe oddziaływania mogą nie przynieść efektu lub mogą stać się wtórnie nieskuteczne (np. zachęcanie do aktywności przy niezabezpieczonej przestrzeni zwiększa ryzyko upadku).
Odpowiedź "miłości" jest ważna, bo wsparcie emocjonalne obniża lęk i może redukować pobudzenie, ale sama bliskość nie zabezpiecza przed urazem czy błądzeniem. Odpowiedź "szacunku" odnosi się do godności i podmiotowego traktowania; to kluczowe w opiece, jednak nie jest pierwszym krokiem, gdy istnieje realne i natychmiastowe ryzyko szkody. Odpowiedź "ruchu" jest elementem profilaktyki (sprawność, krążenie, nastrój), ale aktywizację planuje się tak, aby była bezpieczna i dostosowana do możliwości, czyli po zapewnieniu warunków bezpieczeństwa.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się demencja/Alzheimer i "w pierwszej kolejności", zwykle chodzi o hierarchię priorytetów opieki — najpierw działania zapobiegające zagrożeniom i urazom, następnie potrzeby psychospołeczne i aktywizacja.
