W regułach handlowych typu Incoterms kluczowe jest rozróżnienie: gdzie sprzedający "kończy" swoje obowiązki oraz w którym momencie przechodzi ryzyko i koszty. Opis "sprzedający jest zobowiązany postawić towar do dyspozycji kupującego w punkcie wydania, bez ponoszenia innych kosztów" odpowiada regule EXW (Ex Works).
Dlaczego EXW jest poprawne?
W EXW sprzedający spełnia świadczenie przez udostępnienie towaru w uzgodnionym miejscu (najczęściej w swoim zakładzie lub magazynie). Nie ma obowiązku organizować przewozu ani finansować kolejnych etapów. To kupujący zajmuje się dalszym transportem i ponosi z tym związane koszty, a także przejmuje ryzyko od momentu udostępnienia towaru w miejscu wydania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- FCA – w tej regule sprzedający dostarcza towar przewoźnikowi lub do wskazanego miejsca (np. terminala) i dopiero wtedy następuje kluczowy moment przekazania. To zwykle oznacza większy zakres działań sprzedającego niż samo "postawienie do dyspozycji" w punkcie wydania.
- CFR – dotyczy transportu morskiego/śródlądowego i zakłada, że sprzedający opłaca koszt frachtu do portu przeznaczenia. To jest sprzeczne z warunkiem "bez ponoszenia innych kosztów".
- DDU – jest historycznie spotykanym skrótem, ale nie występuje w aktualnych zestawach reguł Incoterms. Co do zasady odnosił się do dostawy do miejsca przeznaczenia bez opłacania cła, czyli również nie pasuje do idei minimalnych obowiązków sprzedającego jak w EXW.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści widzisz "udostępnienie w magazynie sprzedającego" i brak dodatkowych kosztów po stronie sprzedającego, najczęściej chodzi o regułę z najniższym zakresem obowiązków sprzedawcy, czyli EXW.
