Rozpoznanie typu sprzęgła polega na powiązaniu funkcji z cechami konstrukcyjnymi widocznymi na rysunku. Sprzęgło sztywne służy do trwałego połączenia dwóch wałów tak, aby przenosić moment obrotowy bez zamierzonej elastyczności. W praktyce oznacza to brak wkładek gumowych, sprężyn, mieszków czy innych elementów sprężystych oraz brak konstrukcji "przegubowej" typowej dla kompensowania niewspółosiowości. Takie sprzęgło wymaga starannego osiowania wałów podczas montażu.
Odpowiedź "Podatne." jest niepoprawna, gdyż sprzęgła podatne mają element elastyczny (np. wkładkę) wprowadzony celowo po to, aby tłumić drgania i udary oraz częściowo kompensować niewielkie odchyłki. Na rysunkach zwykle można je odróżnić po obecności wyraźnego "łącznika" elastycznego między piastami.
Odpowiedź "Samonastawne." byłaby właściwa dla sprzęgieł zaprojektowanych głównie do kompensacji niewspółosiowości (promieniowej, kątowej, osiowej), często o budowie przegubowej, zębatej lub z elementami pozwalającymi na odchylenie. W sprzęgle sztywnym taka funkcja nie jest przewidziana – niewspółosiowość prowadzi do wzrostu obciążeń łożysk i drgań.
Odpowiedź "Bezpieczeństwa." dotyczy sprzęgieł, których rolą jest ochrona napędu przed przeciążeniem (np. poślizg, zrywanie elementu, rozłączenie). W typowym ujęciu konstrukcyjnym mają one mechanizm ograniczający przenoszony moment, a nie tylko prostą, sztywną tuleję/kołnierze.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy na rysunku widać element sprężysty lub mechanizm rozłączający/poślizgowy. Jeśli nie – wśród podanych odpowiedzi najczęściej będzie to sprzęgło sztywne.
