Inwentaryzacja polega na ustaleniu rzeczywistego stanu składników majątku i źródeł ich finansowania oraz porównaniu tego stanu z ewidencją księgową. Dobór metody zależy od tego, czy dany składnik można ustalić bezpośrednio (policzyć, zważyć, zmierzyć), czy też wymaga on potwierdzenia przez kontrahenta albo analizy dokumentów.
Odpowiedź "spisu z natury" jest właściwa, ponieważ gotówka w kasie jest składnikiem, którego stan można ustalić wprost: przez fizyczne przeliczenie banknotów i monet oraz porównanie wyniku z raportem kasowym i zapisami na koncie "Kasa". Spis z natury daje najpewniejszą informację o faktycznym stanie środków pieniężnych w kasie, a jednocześnie ujawnia ewentualne różnice (niedobory lub nadwyżki).
Odpowiedź "uzgadniania sald kont aktywów" jest myląca, bo uzgadnianie sald to czynność kontrolna w księgach (sprawdzenie zgodności zapisów), a nie podstawowa metoda ustalania rzeczywistego stanu gotówki. W przypadku kasy samo "uzgadnianie" nie zastąpi fizycznego przeliczenia.
Odpowiedź "uzgadniania sald kont pasywów" jest nieadekwatna także z punktu widzenia klasyfikacji: środki pieniężne w kasie są aktywami, a nie pasywami. Dodatkowo, podobnie jak wyżej, uzgadnianie sald nie jest metodą ustalenia stanu gotówki.
Odpowiedź "weryfikacji odpowiednich dokumentów" dotyczy raczej pozycji, których nie da się bezpośrednio policzyć w naturze (np. niektóre rozliczenia, koszty rozliczane w czasie), gdzie analizuje się dowody księgowe, umowy, wyciągi itp. Dla gotówki dokumenty (np. dowody KP/KW) są ważne, ale nie zastępują przeliczenia stanu faktycznego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli składnik można "dotknąć i policzyć" (np. gotówka w kasie), najczęściej wybór pada na spis z natury. Jeśli stan potwierdza kontrahent (np. należności/zobowiązania), częste jest potwierdzenie sald. Gdy pozostaje analiza dowodów – pojawia się weryfikacja dokumentów.
