Dobór częstotliwości w ultrasonografii opiera się na kompromisie między rozdzielczością a głębokością penetracji. Im wyższa częstotliwość fali ultradźwiękowej, tym lepsza rozdzielczość (łatwiej zobaczyć drobne struktury i granice zmian), ale tym mniejsza penetracja (fala szybciej ulega tłumieniu w tkankach).
USG piersi wykonuje się najczęściej głowicą liniową o wysokiej częstotliwości, ponieważ oceniane struktury leżą względnie płytko, a kluczowe jest uwidocznienie szczegółów miąższu, przewodów oraz cech zmian ogniskowych (zarys, echogeniczność, struktura wewnętrzna, cienie akustyczne). Dlatego zakres 7,5–15 MHz jest typowy dla standardowego badania średniej wielkości piersi, zapewniając odpowiedni balans jakości obrazu i zasięgu.
Odpowiedź "2–3,5 MHz" jest charakterystyczna raczej dla badań wymagających dużej penetracji (np. u osób otyłych, badania przez powłoki, niektóre zastosowania jamy brzusznej), a w piersi zwykle spowodowałaby zbyt słabą rozdzielczość i gorszą ocenę drobnych szczegółów. Zakres "4,5–7 MHz" może być spotykany w innych zastosowaniach lub przy potrzebie większej penetracji, ale w badaniu piersi najczęściej dąży się do jeszcze wyższych częstotliwości. Odpowiedź "0,5–1 MHz" odpowiadałaby zastosowaniom o bardzo dużej głębokości (np. niektóre zastosowania specjalne), a nie rutynowej diagnostyce piersi.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli narząd jest powierzchowny (tarczyca, piersi, tkanki miękkie), wybieraj wysoką częstotliwość i głowicę liniową. Jeśli narząd jest głęboki (np. część badań jamy brzusznej), częściej potrzebna jest niższa częstotliwość dla lepszej penetracji.
