Staw biodrowy należy do stawów maziowych i ma budowę typową dla stawu kulistego panewkowego: głowa kości udowej porusza się w panewce kości miednicznej. Taki kształt powierzchni stawowych umożliwia ruch w więcej niż dwóch osiach, czyli ruch w trzech podstawowych osiach i odpowiadających im płaszczyznach.
W praktyce oznacza to, że w biodrze możliwe są m.in.:
- zgięcie i wyprost (ruch w płaszczyźnie strzałkowej),
- odwodzenie i przywodzenie (ruch w płaszczyźnie czołowej),
- rotacja wewnętrzna i zewnętrzna (ruch w płaszczyźnie poprzecznej),
- a także obwodzenie, które jest złożeniem kilku ruchów.
Dlatego określenie "wieloosiowy" jest właściwe: ruch nie jest ograniczony do jednej ani dwóch osi, jak w stawach zawiasowych czy elipsoidalnych.
Odpowiedź "dwuosiowym" jest błędna, bo dwuosiowość dotyczy np. stawów elipsoidalnych/siodłowych, gdzie rotacja osiowa jest zasadniczo ograniczona. Odpowiedź "jednoosiowym" nie pasuje, bo jednoosiowe są klasycznie stawy zawiasowe lub obrotowe (dominujący ruch w jednej osi). Odpowiedź "płaskim" jest nieprawidłowa, ponieważ stawy płaskie pozwalają głównie na niewielkie ruchy ślizgowe, a biodro ma duży zakres ruchu wielokierunkowego.
Dla technika masażysty ta wiedza jest użyteczna przy planowaniu pracy z tkankami okołostawowymi: skoro biodro jest wieloosiowe, ograniczenia mogą ujawniać się w różnych płaszczyznach (np. rotacja, odwodzenie), więc ocena i masaż/rozluźnianie powinny uwzględniać różne kierunki ruchu, a nie tylko zgięcie i wyprost.
