W zadaniu kluczowa jest informacja o zastosowaniu współczynnika 1,80 do stawki amortyzacyjnej. Taki opis jest typowy dla amortyzacji degresywnej, gdzie odpisy amortyzacyjne w pierwszych latach są relatywnie większe, a następnie maleją. Mechanizm polega na tym, że odpis liczony jest od wartości nieumorzonej (pozostałej do zamortyzowania), więc z każdym kolejnym okresem podstawa naliczenia staje się mniejsza.
Odpowiedź "Degresywna" jest więc właściwa, ponieważ współczynnik podwyższający stawkę jest cechą rozpoznawczą tej metody w praktyce (w przeciwieństwie do metody o stałej kwocie odpisu).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Liniowa" – w tej metodzie odpisy są równe (stałe) w kolejnych okresach przy niezmienionej podstawie i stawce. Samo "podwyższenie stawki współczynnikiem" nie jest jej typową cechą rozpoznawczą.
- "Naturalna" – (zwana też jednostek produkcji) uzależnia odpisy od stopnia wykorzystania środka trwałego, np. liczby wyprodukowanych sztuk, przepracowanych godzin czy przebiegu. W opisie zadania nie ma danych o efekcie użytkowania, jest natomiast współczynnik stawki.
- "Progresywna" – oznaczałaby narastanie odpisów w czasie (odpisy coraz wyższe), co nie wynika z mechanizmu opartego o malejącą wartość nieumorzoną. W praktyce egzaminacyjnej często bywa to "pułapka językowa" (progresja vs degresja).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się współczynnik odnoszony do stawki amortyzacyjnej, najpierw sprawdź, czy nie chodzi o rozpoznanie amortyzacji degresywnej. Natomiast gdy pojawiają się dane o produkcji/godzinach/przebiegu – zwykle chodzi o metodę naturalną.
