W odlewnictwie rozróżnia się przede wszystkim stopy żelaza z węglem na: staliwo (odlewniczy odpowiednik stali) oraz żeliwo. Kryteria podziału obejmują zarówno skład (zawartość węgla), jak i sposób wytwarzania.
Odpowiedź "staliwo." jest poprawna, ponieważ opis wskazuje na stop żelaza z węglem o zawartości węgla do 2,11% oraz dodatkowo podkreśla, że materiał nie był poddany przeróbce plastycznej. Taki opis odpowiada materiałowi stalowemu przeznaczonemu do odlewania, czyli staliwu. W praktyce technologicznej staliwo jest stosowane na odlewy wymagające wyższej udarności i wytrzymałości niż typowe żeliwa (zależnie od gatunku i obróbki cieplnej).
Odpowiedź "żeliwo." jest błędna, bo żeliwa to stopy Fe–C o wyższej zawartości węgla niż zakres typowy dla stali/staliw. Żeliwo również jest materiałem odlewniczym, co bywa mylące, jednak o przynależności do żeliw przesądza przede wszystkim większa zawartość węgla i związana z tym mikrostruktura oraz własności (np. lepsza lejność, ale zwykle inny poziom plastyczności/udarności).
Odpowiedź "alpaka." jest błędna, ponieważ alpaka jest stopem nieżelaznym (na bazie miedzi), a pytanie dotyczy stopu żelaza z węglem. Sama obecność słowa "stop" nie wystarcza – kluczowe jest, że osnową ma być żelazo.
Odpowiedź "znal." również jest błędna, bo to także stop nieżelazny (na bazie cynku z dodatkami). Nie spełnia więc podstawowego warunku: nie jest stopem żelaza z węglem.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się rozróżnienie "niepoddany przeróbce plastycznej" i jednocześnie mowa o stopie Fe–C, zwykle chodzi o materiał odlewniczy (staliwo/żeliwo). Wtedy warto najpierw odrzucić stopy nieżelazne, a następnie rozstrzygnąć między staliwem i żeliwem na podstawie zawartości węgla.
