Prostotrzymacz Taylora to orteza tułowia, której podstawowym zadaniem jest wspomaganie wyprostu oraz ograniczenie pogłębiania zgięcia w odcinku piersiowym. W praktyce klinicznej łączy się go z postępowaniem ukierunkowanym na poprawę postawy i kontrolę deformacji o typie kifozy.
Odpowiedź "choroby Scheuermanna" jest właściwa, ponieważ w tym schorzeniu typowo występuje młodzieńcza kifoza piersiowa (zaburzenie wzrastania trzonów kręgów), a zaopatrzenie ortotyczne bywa elementem leczenia zachowawczego obok rehabilitacji. Orteza ma wtedy wspierać utrzymanie bardziej skorygowanej sylwetki i ograniczać niekorzystne ustawienia podczas aktywności.
Odpowiedź "bocznego skrzywienia kręgosłupa" jest nieprawidłowa, ponieważ skolioza jest deformacją w płaszczyźnie czołowej (z komponentą rotacji), a jej leczenie ortotyczne wymaga zwykle ortez projektowanych do kontroli skrzywienia bocznego, a nie prostego "prostotrzymania" w wyproście.
Odpowiedzi "gruźliczego zapalenia kręgosłupa" oraz "choroby Bechterewa" nie pasują do typowego celu prostotrzymacza Taylora. W zakażeniach kręgosłupa i w chorobach zapalnych postępowanie jest dobierane do aktywności procesu, stabilności i bólu; samo prostotrzymanie postawy nie stanowi uniwersalnego, standardowego wskazania dla tej konkretnej ortezy.
Wskazówka egzaminacyjna: kojarz prostotrzymacz Taylora z hasłami: "kifoza", "wyprost tułowia", "postawa", a skoliozę łącz z ortezami stricte skoliotycznymi.
