W porażeniu wiotkim (obwodowym) głównym problemem jest brak aktywnej kontroli mięśniowej i stabilizacji segmentów kończyny. Informacja "poniżej kręgu piersiowego Th10" sugeruje istotny deficyt funkcji kończyn dolnych (paraplegię) i potrzebę zapewnienia stabilności nie tylko stopy, ale także kolana i biodra podczas pionizacji oraz treningu lokomocji.
Odpowiedź HKAFO jest właściwa, ponieważ jest to orteza obejmująca staw biodrowy, kolanowy, skokowy oraz stopę. Taki zakres obejmowania stawów daje możliwość mechanicznego ustawienia kończyny w osi, ograniczenia niekontrolowanych ruchów oraz przeniesienia obciążeń w sposób bezpieczniejszy dla pacjenta z dużym niedowładem.
Pozostałe propozycje są nieadekwatne do rozległości problemu, bo dotyczą głównie dystalnej części kończyny:
- DAFO (dynamiczna orteza stawu skokowego i stopy) jest stosowana przede wszystkim do kontroli ustawienia stopy i stawu skokowego, zwykle przy mniej rozległych deficytach, gdy biodro i kolano mają zachowaną stabilność.
- GRAFO (orteza typu ground-reaction) wykorzystuje reakcję podłoża do wspomagania kontroli, ale nadal jest konstrukcją skoncentrowaną na segmencie podudzia i stawu skokowego; nie zastępuje stabilizacji biodra w ciężkich niedowładach.
- AFO (orteza stawu skokowego i stopy) jest najczęściej dobierana przy opadaniu stopy lub niewydolności mięśni dystalnych. Przy porażeniu poniżej Th10 zwykle nie zapewnia wystarczającej stabilności kolana i biodra.
Wskazówka egzaminacyjna: patrz na to, jakie stawy muszą być mechanicznie kontrolowane. Jeśli problem dotyczy wysokiego poziomu neurologicznego i wiotkości mięśni, sama orteza stawu skokowego zazwyczaj nie wystarczy — potrzebna jest konstrukcja obejmująca kolejne stawy (co najmniej kolano, często także biodro).
