W instalacjach, w których wyłączniki różnicowoprądowe (RCD) pracują szeregowo (układ kaskadowy: RCD główny + RCD w obwodach końcowych), kluczowe jest spełnienie warunku selektywności pionowej. Oznacza to, że przy uszkodzeniu w jednym obwodzie powinien zadziałać RCD znajdujący się najbliżej miejsca awarii, a nie aparat główny odcinający całą instalację.
W doborze selektywnym często stosuje się kryterium prądowe:
IΔn (RCD główny) ≥ 3 × IΔn (RCD podrzędny)
Na schemacie dwa obwody gniazd mają własne RCD o czułości 30 mA. Zatem minimalny wymagany prąd różnicowy znamionowy aparatu głównego wynosi:
3 × 30 mA = 90 mA
Ponieważ w praktyce stosuje się wartości znormalizowane, nie dobiera się 90 mA, tylko najbliższą wartość z szeregu, która spełnia warunek "co najmniej". Najmniejszą typową wartością ≥ 90 mA jest 100 mA, więc to jest odpowiedź poprawna.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- 30 mA – byłoby takie samo jak w obwodach podrzędnych, co sprzyja równoczesnemu lub wcześniejszemu zadziałaniu RCD głównego; selektywność prądowa nie jest zachowana.
- 500 mA oraz 1000 mA – mogą zapewniać selektywność, ale pytanie wymaga doboru minimalnego prądu zabezpieczenia głównego wg kryterium prądowego. Są więc niepotrzebnie "za duże" w tym kryterium.
Założenie, że prąd różnicowy nie zawiera składowej stałej, informuje jedynie o charakterze prądu upływu (dobór typu RCD), ale nie zmienia obliczenia minimalnego IΔn w kryterium selektywności prądowej.
