Architektura P2P (peer-to-peer) oznacza, że komputery w sieci są w praktyce równorzędne. Nie ma tu jednego, obowiązkowego punktu centralnego zarządzającego usługą dla wszystkich, a poszczególne stacje mogą pełnić różne role zależnie od potrzeb.
Dlatego prawidłowe jest stwierdzenie:
"Komputer w sieci może równocześnie pełnić rolę serwera i klienta."
W P2P ten sam host może np. udostępniać folder lub drukarkę innym użytkownikom, a jednocześnie korzystać z udziałów i usług oferowanych przez inne komputery.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Udostępnia wyłącznie zasoby dyskowe." – to zbyt wąskie ujęcie. P2P nie jest z definicji ograniczone tylko do dysku; można współdzielić też inne zasoby i usługi (np. drukarki), a kluczową cechą jest równorzędność węzłów, nie typ zasobu.
- "Wymaga centralnego serwera z dedykowanym oprogramowaniem." – to opis modelu klient–serwer. W P2P nie ma wymogu istnienia centralnego serwera; każdy komputer może świadczyć usługi innym.
- "Jest siecią hierarchiczną." – hierarchia sugeruje nadrzędność jednych węzłów nad innymi (np. stały podział na serwery i klientów). P2P jest przeciwieństwem takiego podejścia: role są rozproszone i mogą się mieszać.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawia się "centralny serwer" albo "hierarchia", zwykle wskazuje to na architekturę klient–serwer, a nie P2P. Szukaj sformułowań o równorzędności oraz o tym, że host może jednocześnie udostępniać i korzystać z zasobów.
