Rozpuszczalność (najczęściej podawana w jednostkach "g substancji na 100 g wody") opisuje, ile danej substancji może się rozpuścić w wodzie, gdy roztwór osiągnie stan nasycenia w określonej temperaturze. W praktyce przemysłu chemicznego dane te odczytuje się z tabel lub wykresów rozpuszczalności, a następnie wykorzystuje do doboru temperatury sporządzania roztworu lub do prowadzenia krystalizacji.
W tym zadaniu kluczowe jest dopasowanie liczby "około 80 g/100 g H2O w 40°C" do konkretnej soli. Odpowiedź "azotan(V) ołowiu(II)" jest właściwa, ponieważ w typowych zestawieniach rozpuszczalności właśnie ta substancja osiąga w pobliżu 40°C rozpuszczalność rzędu kilkudziesięciu gramów, zbliżoną do 80 g na 100 g wody.
Pozostałe propozycje są mylące, bo należą do soli bardzo dobrze rozpuszczalnych w wodzie:
- "azotan(V) potasu" – ma wysoką rozpuszczalność i wyraźny wzrost rozpuszczalności wraz z temperaturą; dla 40°C typowo będzie to wartość znacznie większa niż 80 g/100 g wody.
- "azotan(V) sodu" – również bardzo dobrze rozpuszczalny; w okolicy 40°C jego rozpuszczalność jest znacznie wyższa od 80 g/100 g wody.
- "jodek potasu" – charakteryzuje się bardzo dużą rozpuszczalnością w wodzie, więc także nie odpowiada wartości około 80 g/100 g wody w 40°C.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się sole znane z wysokiej rozpuszczalności (np. azotany metali alkalicznych, jodki), warto pamiętać, że liczba "około 80 g" może być dla nich zbyt niska. W zadaniach tego typu opłaca się kojarzyć "rzędy wielkości" i unikać automatycznego wyboru najbardziej znanej substancji.
