W farmakognozji i w praktyce aptecznej stosuje się tradycyjne nazewnictwo (często łacińskie) określające, która część rośliny stanowi surowiec. Ma to znaczenie praktyczne, ponieważ różne organy tej samej rośliny mogą zawierać inne związki czynne, a więc działać inaczej i mieć inne zastosowania.
"herba" to ziele, rozumiane jako cała nadziemna część rośliny. W praktyce obejmuje ono najczęściej łodygi i liście, a w wielu przypadkach również kwiaty (jeśli są zbierane razem z częścią zielną). To pojęcie jest szersze niż pojedynczy organ, bo dotyczy zestawu organów nad ziemią traktowanych łącznie jako surowiec.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do części podziemnych:
- "radix" oznacza korzeń. To surowiec pochodzący z układu korzeniowego; jest to typowy przykład organu podziemnego.
- "rhizoma" oznacza kłącze, czyli zmodyfikowaną, zwykle podziemną łodygę. Ponieważ kłącze nie jest korzeniem, bywa mylone z "radix", ale botanicznie i farmakognostycznie to inny organ.
- "bulbus" oznacza cebulę (organ spichrzowy), również zlokalizowaną pod ziemią. Może przypominać kłącze w potocznym ujęciu, lecz ma odmienną budowę.
Kluczem do poprawnej odpowiedzi jest więc dopasowanie definicji: jeśli pytanie mówi o całej części nadziemnej, właściwym terminem jest "herba". Warto uczyć się tych nazw parami (naziemne vs podziemne) i ćwiczyć je na przykładach, bo na egzaminach często pojawiają się zestawy mylących, podobnie brzmiących terminów.
