Podział na tarcie suche, płynne, graniczne i mieszane odnosi się do tego, jaki jest charakter styku współpracujących powierzchni, czyli czy występuje bezpośredni kontakt mikronierówności, czy też powierzchnie są rozdzielone warstwą środka smarnego (filmem) oraz w jakim stopniu.
W tarciu suchym nie ma skutecznej warstwy smarnej oddzielającej elementy – dominują bezpośrednie oddziaływania w miejscach kontaktu. W tarciu płynnym (hydrodynamicznym) powierzchnie są w praktyce rozdzielone warstwą cieczy, a opory wynikają głównie z lepkości medium. Tarcie graniczne pojawia się, gdy warstwa smarowa jest bardzo cienka i nie eliminuje kontaktu nierówności, a tarcie mieszane jest stanem pośrednim: część obciążenia przenosi film smarny, a część – kontakt punktów chropowatości.
Odpowiedź "rodzaj styku współpracujących powierzchni" jest zatem właściwa, bo to właśnie sposób "spotkania" powierzchni (bezpośrednio czy przez warstwę) różnicuje te cztery przypadki.
Pozostałe odpowiedzi są typowymi dystraktorami:
- "cechy smaru…" – właściwości smaru mogą wpływać na przejście między stanami tarcia, ale nie są samym kryterium nazwy "suche/płynne/graniczne/mieszane".
- "rodzaj ruchu…" – to pasuje do podziału np. na tarcie ślizgowe i toczne, czyli innego kryterium.
- "cechy ruchu…" – prędkość czy zmienność ruchu także wpływa na warunki smarowania, ale nie stanowi bezpośredniego kryterium definicyjnego tych nazw w klasycznym ujęciu.
