Potencjometr liniowy jest elementem rezystancyjnym z trzema zaciskami: dwoma końcami ścieżki oraz suwakiem (zestykiem ruchomym). Kluczowe jest to, że w potencjometrze liniowym rezystancja między suwakiem a danym końcem ścieżki zmienia się proporcjonalnie do położenia suwaka.
Jeżeli całkowita rezystancja ścieżki wynosi 10 kΩ i suwak ustawiono w położeniu środkowym (50%), to ścieżka jest podzielona na dwie równe części. Oznacza to, że rezystancja między suwakiem a jednym z końców ścieżki wynosi 50% z 10 kΩ:
R = 10 kΩ · 0,5 = 5 kΩ
Dlatego poprawna jest odpowiedź "5 kΩ".
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "0 Ω" oznaczałoby zwarcie między punktami pomiaru. W prawidłowo działającym potencjometrze w położeniu środkowym nie występuje zwarcie między końcem ścieżki a suwakiem, bo pomiędzy nimi zawsze znajduje się fragment materiału oporowego.
- "10 kΩ" jest typową wartością dla pomiaru między dwoma końcami ścieżki (bez udziału suwaka) i jest niezależna od położenia suwaka. Jeśli jednak mierzymy między końcem a suwakiem w środku, dostajemy połowę.
- "∞" (nieskończona rezystancja) odpowiada przerwie w obwodzie, np. braku kontaktu suwaka ze ścieżką albo uszkodzeniu. Nie jest to stan wynikający z samego ustawienia suwaka w środku.
W praktyce mechatronicznej takie rozumowanie przydaje się przy diagnostyce potencjometrów jako czujników położenia: pomiar rezystancji końcówki–suwak pozwala szybko ocenić, czy charakterystyka jest ciągła i czy suwak ma prawidłowy kontakt.
