Sygnały opisuje się zwykle przez dwie niezależne cechy: oś czasu oraz zbiór wartości (amplitud).
- Czas ciągły oznacza, że sygnał jest określony dla każdego momentu czasu (nie tylko w wybranych chwilach).
- Wartości ciągłe (dowolne) oznaczają, że amplituda może przyjmować dowolne wartości z pewnego zakresu, a nie tylko wybrane poziomy.
Sygnał analogowy w klasycznym ujęciu jest sygnałem o ciągłej amplitudzie i (zwykle) ciągłym czasie. Stąd odpowiedź "dowolne z czasem ciągłym" najlepiej opisuje sygnał analogowy: amplituda nie jest skwantowana do skończonej liczby poziomów, a przebieg istnieje w każdym momencie czasu.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "dyskretne z czasem dyskretnym" opisuje sygnał, który jest próbkowany w czasie (tylko wybrane chwile) i dodatkowo ma kwantyzowane poziomy amplitudy — to typowy model sygnału cyfrowego.
- "dyskretne z czasem ciągłym" miesza pojęcia: można mieć sygnał o czasie ciągłym, ale o dyskretnych poziomach (np. dwustanowy), jednak nie jest to standardowa definicja sygnału analogowego, bo amplituda nie jest wtedy ciągła.
- "dowolne z czasem dyskretnym" pasuje do sygnału dyskretnego w czasie (próbkowanego), ale z amplitudą ciągłą; taki sygnał powstaje po samym próbkowaniu bez kwantyzacji, więc również nie jest sygnałem analogowym w rozumieniu "ciągły w czasie".
W praktyce telekomunikacyjnej te rozróżnienia są ważne, bo próbkowanie zmienia sygnał na dyskretny w czasie, a kwantyzacja — na dyskretny w wartościach. Dopiero oba kroki prowadzą do reprezentacji typowo cyfrowej.
