Sygnalizacja abonencka DSS2 (Digital Subscriber Signaling System No. 2) została opracowana dla koncepcji szerokopasmowej sieci BISDN. W praktyce oznacza to, że służy do wymiany informacji sterujących na styku użytkownik–sieć (UNI), czyli pomiędzy abonenckim urządzeniem końcowym a publiczną siecią BISDN. Taka sygnalizacja jest potrzebna, aby sieć mogła zestawić, utrzymać i rozłączyć połączenie oraz uzgodnić parametry usługi.
W materiałach dydaktycznych często zestawia się DSS2 z DSS1: DSS1 jest kojarzony z wąskopasmowym ISDN (inna rekomendacja ITU‑T), natomiast DSS2 jest przeznaczony dla BISDN, historycznie łączonego z technologią komutacji/transportu ATM. Dlatego poprawne jest wskazanie relacji: terminal abonencki ↔ publiczna sieć BISDN.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- Odwołania do VLR i HLR dotyczą bazy danych abonentów w sieciach komórkowych GSM i procedur mobilności/uwierzytelniania, a nie sygnalizacji abonenckiej BISDN.
- Wskazanie centrali MSC oraz elementów realizujących połączenie opisuje rdzeń sieci komórkowej, a nie interfejs użytkownik–sieć w BISDN.
- Elementy BTS i BSC to część radiowej sieci dostępowej GSM; nie są związane z BISDN ani z DSS2.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz DSS2, skojarz je z BISDN/UNI; gdy pojawiają się skróty charakterystyczne dla GSM (VLR/HLR/MSC/BTS/BSC), to sygnał, że odpowiedź dotyczy innej architektury niż DSS2.
