W dokumentacji mechanicznej (schematach, uproszczonych rysunkach złożeń) elementy łożyskowania i podpory są często przedstawiane symbolami umownymi. Ich celem jest szybkie przekazanie informacji o funkcji i rodzaju podparcia bez rysowania pełnej geometrii części.
Podpora samonastawna (w ujęciu funkcjonalnym) umożliwia niewielkie dostosowanie ustawienia węzła podparcia, tak aby ograniczyć skutki niewspółosiowości, ugięć lub błędów montażu. Dlatego jej oznaczenie graficzne na schemacie powinno wprost sugerować, że nie jest to podparcie całkowicie "sztywne" w sensie kinematycznym.
Odpowiedź "rysunku 4." jest poprawna, ponieważ na tym rysunku znajduje się symbol odpowiadający podporze samonastawnej. Pozostałe propozycje są błędne, bo pokazują inne typy oznaczeń (np. podpory o innej kinematyce lub symbole elementów pokrewnych), które nie komunikują cechy samonastawności.
- "rysunku 2." jest niepoprawne, ponieważ wskazuje wariant symbolu, który nie zawiera charakterystycznej cechy samonastawności i może odpowiadać innemu sposobowi podparcia.
- "rysunku 3." jest niepoprawne, bo symbol odpowiada innemu elementowi/innemu typowi podpory niż samonastawna.
- "rysunku 1." jest niepoprawne, ponieważ przedstawia oznaczenie niezgodne z ideą podpory samonastawnej (brak wskazania możliwości dostosowania ustawienia).
Wskazówka egzaminacyjna: przy takich zadaniach najpierw nazwij cechę funkcjonalną ("samonastawność"), a dopiero potem szukaj na rysunku elementu/symbolu, który tę cechę komunikuje. To zmniejsza ryzyko pomylenia podobnych znaków.
