Szerokość wiązki głównej anteny najczęściej podaje się jako HPBW (Half Power Beamwidth), czyli podwojony kąt połowy mocy. "Połowa mocy" oznacza poziom, przy którym moc promieniowana w danym kierunku spada do 50% wartości maksymalnej.
W praktyce na wykresach anten używa się skali w decybelach. Spadek o -3 dB odpowiada właśnie około połowie mocy (bo 10-3/10 ≈ 0,5). Dlatego do wyznaczania HPBW szuka się na wykresie punktów, w których krzywa charakterystyki przecina okrąg odpowiadający 3 dB spadku względem maksimum.
Na wykresie biegunowym:
- kierunek 0° jest osią wiązki głównej (maksimum, 0 dB),
- okręgi koncentryczne opisują spadek poziomu (m.in. 1 dB, 3 dB, 5 dB…),
- siatka kątowa ma podziałkę pomocniczą, więc często trzeba wykonać interpolację, a nie tylko "trafić" w wartości 30°/60°/90°.
W tym zadaniu przecięcie krzywej z okręgiem -3 dB wypada pomiędzy 30° a 40°, wizualnie około 35°. To jest kąt połowy mocy (od osi do punktu -3 dB). Szerokość wiązki głównej to wartość między dwoma symetrycznymi punktami po obu stronach osi, więc:
HPBW ≈ 2 × 35° = 70°.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 60° zwykle wynika z zaokrąglenia do głównej podziałki (np. 30° jako połowa mocy i podwojenie), czyli z pominięcia odczytu między 30° a 40°.
- 40° to typowy błąd polegający na potraktowaniu kąta połowy mocy jako pełnej szerokości wiązki (brak podwojenia).
- 90° jest zbyt duże i często bierze się z odczytu z niewłaściwego poziomu (inny okrąg dB) albo z intuicyjnego wyboru "dużej, okrągłej" wartości bez analizy -3 dB.
Na egzaminie warto zapamiętać: -3 dB = połowa mocy oraz HPBW = 2 × kąt do -3 dB od osi.
