Wymagania "szósta klasa dokładności" (czyli typowo IT6) oraz chropowatość Ra = 0,32 μm oznaczają, że otwór ma być wykonany bardzo precyzyjnie i mieć gładką powierzchnię. Dla otworu przelotowego o średnicy Ø10 standardową technologiczną metodą uzyskania takiego wykończenia jest rozwiercanie.
Rozwiercanie wykonuje się po operacji wstępnej (najczęściej po wierceniu). Rozwiertak usuwa mały naddatek, poprawia walcowość i prostoliniowość otworu oraz znacząco zmniejsza chropowatość. Dzięki temu możliwe jest osiągnięcie wysokich klas dokładności (w praktyce warsztatowej często w zakresie IT6–IT9) oraz niskich wartości Ra, w tym w precyzyjnych warunkach także około 0,32 μm.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do podanych wymagań:
- Powiercanie służy głównie do obróbki wejścia otworu (np. pod łeb śruby, fazę lub pogłębienie). Nie jest typową operacją do uzyskania bardzo małej tolerancji średnicy na całej długości otworu ani Ra rzędu 0,32 μm.
- Wytaczanie stosuje się często przy większych średnicach lub otworach niestandardowych, gdy potrzebna jest korekcja położenia/kształtu, a użycie rozwiertaka jest utrudnione. Dla małego otworu Ø10 rozwiązaniem bardziej typowym i ekonomicznym jest rozwiercanie, a samo wytaczanie nie jest "automatycznie dokładniejsze" w tej skali.
- Frezowanie nie jest typową metodą wykańczania małych otworów okrągłych do IT6 i tak niskiej chropowatości; częściej służy do obróbki płaszczyzn, rowków lub konturów, a uzyskanie precyzyjnego otworu wymagałoby specjalnych strategii i nadal nie jest to standardowy wybór.
W praktyce przy takich wymaganiach myśli się o sekwencji: wiercenie otworu wstępnego → rozwiercanie do wymiaru i jakości. To bezpośrednio odpowiada temu, co sprawdza pytanie.
