Polichromia to wielobarwna dekoracja malarska stosowana w architekturze i rzeźbie. W praktyce konserwatorskiej opisuje się ją m.in. według treści i charakteru przedstawienia, a nie wyłącznie według materiału, na którym została wykonana.
Polichromia ornamentalna obejmuje układy dekoracyjne oparte na rytmicznie powtarzanych wzorach: motywach geometrycznych, roślinnych i innych ornamentach. Jeżeli mamy sztukaterię z powtarzalnymi motywami z gipsu, a część zniszczonych elementów zostaje uzupełniona malaturą (czyli odtworzeniem malarskim tych samych motywów), to całość zachowuje ornamentowy charakter. Taki przypadek klasyfikuje się jako polichromię ornamentalną.
Odpowiedź "architektoniczną" nie pasuje, ponieważ ten typ odnosi się do polichromii przedstawiającej lub podkreślającej elementy architektoniczne (np. malowane kolumny, gzymsy, pilastry) jako formy architektury, a nie do powtarzalnych ornamentów jako motywów zdobniczych.
Odpowiedź "figuralną" jest błędna, bo polichromia figuralna zawiera przedstawienia postaci, zwierząt lub scen narracyjnych. W opisie zadania podkreślono powtarzalność motywów i ich dekoracyjny charakter, co jest typowe dla ornamentu, nie dla scen figuralnych.
Odpowiedź "rustykalną" nie stanowi standardowej, porównywalnej kategorii w tym samym podziale typów polichromii (ornamentalna/figuralna/architektoniczna) i dodatkowo kojarzy się raczej ze stylistyką ludową lub surowym opracowaniem, a nie z klasyfikacją konserwatorską wynikającą z rodzaju przedstawienia.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, co przedstawia dekoracja (ornament czy postacie/sceny czy elementy architektury), a dopiero potem rozważ technikę wykonania (gips, zaprawa, malatura).
