Wskaźniki w statystyce dobiera się do tego, co dokładnie chcemy opisać na podstawie danych z tabeli.
Wskaźnik struktury służy do opisu składu zjawiska, czyli tego, jak całość dzieli się na części. Typowym wynikiem są udziały (często w %), np. jaki udział w łącznej wartości mają poszczególne grupy przesyłek doręczonych w danym roku. Jeśli tabela prezentuje wartości składowych, to analiza struktury polega na odniesieniu każdej składowej do sumy.
Odpowiedź "dyspersji" byłaby właściwa wtedy, gdyby celem było opisanie zróżnicowania wartości (np. odchylenia, rozstępu, wariancji) między obserwacjami. Sama informacja o "wartości przesyłek" nie oznacza jeszcze, że badamy rozrzut; potrzebny byłby kontekst typu: jak bardzo wartości odbiegają od średniej.
Odpowiedź "dynamiki" dotyczy opisu zmian w czasie (np. rok do roku, miesiąc do miesiąca). Wskaźniki dynamiki wymagają porównania co najmniej dwóch okresów. Jeśli dane są z jednego roku i chodzi o podział całości na części, to nie jest to dynamika.
Odpowiedź "korelacji" odnosi się do zależności między dwiema zmiennymi (np. zależność wartości przesyłek od masy lub od odległości). W samej tabeli o wartości przesyłek (bez drugiej cechy) zwykle nie ma podstaw do wnioskowania o korelacji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w zadaniu chodzi o "udział", "procent w całości", "podział na kategorie" – myśl o strukturze. Gdy pojawia się "wzrost/spadek względem poprzedniego okresu" – to dynamika. "Rozrzut/zmienność" – dyspersja. "Zależność między cechami" – korelacja.
