KWALIFIKACJA SPO3 - CZERWIEC 2014

Temperatura ciała jest jednym z podstawowych parametrów życiowych obserwowanych w opiece nad osobą starszą. W praktyce spotyka się różne wartości "normy", ponieważ wynik zależy m.in. od:

• miejsca pomiaru (pacha, jama ustna, ucho, odbytnica),
• pory dnia (fizjologiczne wahania dobowe),
• aktywności, ubrania, temperatury otoczenia,
• wieku i stanu zdrowia (u seniorów reakcja gorączkowa bywa słabsza).

W pytaniach testowych często przyjmuje się uproszczony zakres prawidłowej temperatury ciała jako 36°C–37°C. Taki zapis odpowiada idei normotermii i odróżnia stan prawidłowy od wyraźnie nieprawidłowych odchyleń.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

• "37,5°C - 38°C" – ten zakres bywa interpretowany jako stan podgorączkowy lub początek gorączki (zależnie od metody pomiaru i przyjętych progów). W opiece oznacza to konieczność obserwacji, oceny objawów towarzyszących i ewentualnej konsultacji medycznej.
• "poniżej 36°C" – sugeruje obniżoną temperaturę, czyli ryzyko wychłodzenia. U osób starszych może to występować łatwiej (gorsza termoregulacja, niedożywienie, leki), więc wymaga reakcji (okrycie, ogrzanie, kontrola stanu ogólnego).
• "powyżej 37°C" – jest odpowiedzią zbyt szeroką: obejmuje zarówno wartości mieszczące się jeszcze w fizjologicznych wahaniach, jak i wyraźną gorączkę. Bez doprecyzowania metody i progów nie daje jednoznacznego kryterium.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie nie podaje miejsca pomiaru, zwykle oczekuje "szkolnego" zakresu normy. W praktyce opiekun powinien zawsze zapisać wartość, miejsce pomiaru, godzinę oraz objawy (dreszcze, poty, osłabienie) i obserwować trend kolejnych pomiarów.