W kolumnie rektyfikacyjnej pracującej pod stałym ciśnieniem temperatura jest ściśle związana ze składem mieszaniny na danej wysokości kolumny oraz z równowagą ciecz–para. Im większy udział składników bardziej lotnych, tym niższa jest temperatura wrzenia mieszaniny przy tym samym ciśnieniu.
W części górnej (strefie wzbogacającej) para i ciecz są wzbogacane w składniki lotne, a na szczycie – po skropleniu w skraplaczu – otrzymuje się destylat, czyli frakcję najbogatszą w składniki lotne. Z tego powodu temperatura na szczycie powinna być najniższa w kolumnie i zbliżona do temperatury wrzenia destylatu (czyli do temperatury odpowiadającej składowi destylatu przy panującym ciśnieniu).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Stwierdzenie, że temperatura na szczycie jest "najwyższa w kolumnie i zbliżona do temperatury wrzenia cieczy wyczerpanej" odwraca typowy profil temperatur. Ciecz wyczerpana (pozostałość, produkt denny) jest bogata w składniki mniej lotne, dlatego jej temperatura wrzenia jest wyższa i odpowiada raczej dolnym partiom kolumny.
- Odpowiedź "zbliżona do temperatury w podgrzewaczu surowca" miesza dwa różne miejsca procesu. Podgrzewacz surowca przygotowuje wsad do wprowadzenia na odpowiednią półkę (zwykle w pobliżu strefy zasilania), ale jego temperatura zależy od założeń energetycznych i stanu surowca, a nie jest definicyjną temperaturą szczytu.
- Odpowiedź "zbliżona do temperatury w wyparce kolumny" jest błędna, ponieważ wyparka (reboiler) dostarcza ciepło na dole i pracuje w obszarze najwyższych temperatur w układzie. Temperatura w wyparce jest związana z produktem dennym i warunkami wrzenia na dnie, a nie z lotnym destylatem na górze.
W praktyce operatorskiej temperatura na szczycie jest ważnym wskaźnikiem jakości destylatu: jej wzrost może sugerować "cięższy" destylat (większy udział mniej lotnych składników), a spadek – większe wzbogacenie w składniki lotne. Należy jednak pamiętać, że na odczyty wpływają także m.in. warunki skraplania, refluks i stabilność ciśnienia.
