Dynamika (dynamic range) w audio cyfrowym to w uproszczeniu stosunek między największym możliwym poziomem sygnału (granica przed przesterowaniem/clipingiem, czyli 0 dBFS) a najniższym poziomem użytecznym ograniczonym przez szum kwantyzacji. W teorii, im większa rozdzielczość (głębia bitowa), tym mniejszy względny błąd kwantyzacji i większa osiągalna dynamika.
W praktyce egzaminacyjnej często stosuje się regułę:
- ok. 6 dB na 1 bit (często zapisywane jako ~6 dB/bit).
Z tej reguły wynika, że dla 16 bitów otrzymujemy ok. 16 × 6 dB = 96 dB (wartość bardzo rozpoznawalna, bo kojarzona z płytą CD). Dla 20 bitów analogicznie:
Dlatego odpowiedź "120 dB" pasuje do najczęściej używanego uproszczenia.
Pozostałe wartości są nieprawidłowe w tym kontekście:
- "96 dB" odpowiada typowo 16-bitowej rozdzielczości (przybliżenie 6 dB/bit), więc jest zaniżone dla 20 bitów.
- "144 dB" to wartość kojarzona raczej z 24 bitami (24 × 6 dB ≈ 144 dB), więc jest zawyżona dla 20 bitów.
- "192 dB" jest skrajnie zawyżone; taka liczba bywa mylnie wybierana przez skojarzenie z "192" (np. częstotliwościami próbkowania), ale nie wynika z zależności dynamiki od głębi bitowej.
Warto pamiętać, że w literaturze spotyka się też dokładniejszy wzór 6,02·N + 1,76 dB, który dla 20 bitów daje około 121,96 dB. Jednak w wielu zadaniach testowych oczekuje się przybliżenia 6 dB/bit, stąd wynik 120 dB.
