Syndrom (zespół) Otella to określenie używane na opisanie patologicznej, bezpodstawnej zazdrości o partnera, zwykle o charakterze urojeniowym. W praktyce klinicznej oznacza to, że pacjent jest silnie przekonany o niewierności partnera mimo braku realnych dowodów, a jego interpretacje są sztywne, niekorygowalne i mogą prowadzić do konfliktów oraz zachowań ryzykownych.
Dlatego odpowiedź "manifestuje bezpodstawną, patologiczną zazdrość o partnerkę" najlepiej oddaje istotę tego zespołu: kluczowe są (1) temat przekonań (zazdrość o partnera), (2) brak podstaw, (3) utrwalony, chorobowy charakter.
Pozostałe propozycje dotyczą innych typowych treści przekonań lub innych obszarów psychopatologii:
- "jest przekonany o zniekształceniu własnej twarzy" pasuje do zaburzeń obrazu ciała lub przekonań o defekcie wyglądu (inny temat niż relacja partnerska).
- "przedstawia się jako znana osobistość" sugeruje urojenia wielkościowe lub przyjmowanie fałszywej tożsamości, co nie jest rdzeniem syndromu Otella.
- "jest przeświadczony o sprawowanej przez innych kontroli nad jego myślami" opisuje poczucie oddziaływania/kontroli myśli, typowe dla innych zaburzeń psychotycznych, ale nie dla urojeń zazdrości jako dominującej treści.
Wskazówka egzaminacyjna: przy eponimach szukaj słowa-klucza opisującego temat urojenia. Dla syndromu Otella jest nim "zazdrość" i "podejrzenie niewierności". W pracy terapeuty zajęciowego ważne jest obserwowanie wpływu takich przekonań na współpracę, emocje i bezpieczeństwo oraz przekazywanie spostrzeżeń zespołowi.
