Kuchnia staropolska (kojarzona z okresem dawnej Rzeczypospolitej) wyróżnia się wykorzystaniem rodzimych produktów oraz charakterystycznym dla dawnej kuchni dworskiej i mieszczańskiej łączeniem smaków: kwaśnego, słodkiego i mięsnego. Z tego powodu wśród potraw uznawanych za "staropolskie" często spotyka się dania oparte o zboża, kiszonki, grzyby, mięsa oraz dodatki owocowe.
Odpowiedź "z żuru i schabu pieczonego ze śliwkami" pasuje do tych cech. Żur (żurek) jest jedną z najstarszych polskich zup gotowanych na zakwasie żytnim, tradycyjnie podawanych z dodatkami mięsnymi (np. kiełbasą) i jajkiem. Z kolei schab pieczony z suszonymi śliwkami odzwierciedla typowe dla kuchni dawnej łączenie mięsa z owocami (dla przełamania smaku i nadania potrawie słodko-kwaśnego charakteru).
Pozostałe propozycje są mniej trafne, bo zawierają potrawy, które nie są typowym symbolem kuchni staropolskiej albo mają silne skojarzenia z innymi tradycjami:
- "z zupy gulaszowej i zrazów zawijanych" – zupa gulaszowa jest powszechnie wiązana z tradycją węgierską; przez to nie stanowi dobrego wyróżnika kuchni staropolskiej.
- "z zupy cebulowej i karpia na szaro" – zupa cebulowa jest silnie kojarzona z kuchnią francuską. Karp na szaro występuje w polskiej tradycji (zwłaszcza świątecznej), ale nie jest tak rozpoznawalnym "znakiem firmowym" kuchni staropolskiej jak żur czy dawne połączenia mięsa z owocami.
- "z bigosu i blinów gryczanych" – bigos to danie polskie i historycznie obecne, jednak bliny gryczane są częściej kojarzone z kuchniami wschodnimi (rosyjską/ukraińską), więc para jako całość gorzej pasuje do pytania o kuchnię staropolską.
Na egzaminie warto zapamiętać, że "staropolskość" w menu często rozpoznasz po: zupach na zakwasie (żur), potrawach z kapusty i grzybów oraz po zestawieniach mięsa z owocami (śliwka, rodzynki, jabłka) i wyraźnych kontrastach smakowych.
