Transmisja z podziałem czasowym (idea TDM) polega na tym, że czas jest dzielony na kolejne, z góry zorganizowane odcinki (np. ramki i szczeliny czasowe). Każdy strumień danych lub użytkownik otrzymuje swoją część czasu, w której może nadawać.
W praktyce oznacza to, że sygnał w danym strumieniu jest nieciągły: pojawia się tylko wtedy, gdy przypada mu "okno czasowe". Kluczowy jest też element określonych momentów – nadawanie nie odbywa się przypadkowo, lecz według ustalonego przydziału i z synchronizacją.
Dlatego odpowiedź "nieciągły i w określonych momentach czasowych" najlepiej oddaje istotę podziału czasowego. Pozostałe opcje wprowadzają typowe pomyłki:
- Warianty "ciągły …" sugerują stałe zajęcie medium przez jeden sygnał, co jest przeciwieństwem idei przydziału czasu w wielu strumieniach.
- Wariant "… na określonej częstotliwości" miesza podział czasowy z podziałem częstotliwościowym (FDM), gdzie zasobem dzielonym jest pasmo, a nie czas.
- Wariant "nieciągły i w dowolnych momentach czasowych" pomija warunek planowania i synchronizacji; "dowolne" chwile prowadziłyby do kolizji i braku gwarancji rozdziału kanału.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "podział czasowy", szukaj odpowiedzi mówiącej o slotach/ramkach, naprzemiennym dostępie i ustalonych przedziałach czasu, a nie o częstotliwości.
