Transoptor (często nazywany też optoizolatorem) to element, który pozwala przekazać sygnał między dwoma fragmentami układu bez wykonywania między nimi bezpośredniego połączenia elektrycznego. W praktyce na wejściu znajduje się nadajnik światła (zwykle dioda LED), a na wyjściu element światłoczuły (np. fototranzystor, fotodioda lub fotoelement w układzie sterowania triakiem). Sygnał "przechodzi" w postaci promieniowania optycznego przez szczelinę izolacyjną wewnątrz obudowy.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: "galwanicznej izolacji obwodów"?
Najważniejszą funkcją transoptora jest separacja galwaniczna (izolacja) strony sterującej od strony wykonawczej. Dzięki temu zakłócenia, różnice potencjałów masy, przepięcia czy awarie po stronie mocy nie przenoszą się bezpośrednio na elektronikę sterującą. To bardzo typowe w mechatronice: sterownik/mikrokontroler pracuje na niskim napięciu, a element wykonawczy może być zasilany z wyższego napięcia lub pracować w środowisku o dużych zakłóceniach.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "sygnalizacji transmisji" – transoptor może być użyty w torze sygnałowym, ale jego celem nie jest sama "sygnalizacja", tylko odizolowanie galwaniczne dwóch części układu podczas przekazywania sygnału.
- "galwanicznego połączenia obwodów" – jest odwrotnie: transoptor właśnie eliminuje bezpośrednie połączenie elektryczne pomiędzy stroną wejściową i wyjściową.
- "zamiany impulsów elektrycznych na promieniowanie świetlne" – w transoptorze faktycznie zachodzi przekształcenie elektryczne→optyczne (na LED) i optyczne→elektryczne (na elemencie światłoczułym), ale to opis mechanizmu. W pytaniu chodzi o cel zastosowania, którym jest izolacja galwaniczna.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz transoptor/optoizolator, skojarz go z hasłami: "separacja", "ochrona sterowania", "brak wspólnej masy", "odporność na zakłócenia".
