Turystyka krajowa obejmuje podróże mieszkańców (często mówi się: rezydentów) realizowane wewnątrz granic własnego kraju. W praktyce hotelarskiej oznacza to np. pobyty Polaków podróżujących po Polsce: wyjazdy wypoczynkowe, służbowe, rodzinne, weekendowe itp. Kluczowe w definicji jest połączenie dwóch elementów: kto podróżuje (mieszkaniec danego kraju) oraz gdzie podróżuje (na terenie tego samego kraju).
Odpowiedź "podróże mieszkańców po własnym kraju" jest poprawna, bo spełnia oba warunki naraz: podróżuje mieszkaniec i nie przekracza granicy państwa.
Pozostałe propozycje opisują inne rodzaje ruchu turystycznego:
- "wyjazdy mieszkańców danego kraju poza jego granice" – to turystyka wyjazdowa (zagraniczna), bo podróż odbywa się do innego państwa.
- "przyjazdy do kraju osób stale mieszkających poza nim" – to turystyka przyjazdowa, bo podróżni nie są mieszkańcami kraju, do którego przyjeżdżają (z perspektywy kraju docelowego są gośćmi z zewnątrz).
- "podróże mieszkańców danego kraju do kraju sąsiedniego" – mimo że kierunek jest bliski, nadal jest to wyjazd zagraniczny, ponieważ przekracza granicę państwa.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawia się "poza granice" lub "do innego kraju", to nie jest turystyka krajowa. Jeśli pojawia się "przyjazdy do kraju osób mieszkających poza nim", to jest to perspektywa przyjazdowa. Dla hotelarza rozróżnienie jest przydatne przy analizie struktury gości (krajowi vs zagraniczni), planowaniu komunikacji i oferty usług.
