Na zdjęciach satelitarnych wybrzeże dalmatyńskie wyróżnia się tym, że liczne wyspy oraz wcięcia morskie są zwykle wydłużone i ułożone równolegle do przebiegu lądu. Jest to efekt zalania przez morze obniżeń pomiędzy równoległymi grzbietami (strukturami rzeźby), co daje charakterystyczny "pasowy" układ lądu i wody.
Dlaczego Chorwacja?
Najbardziej klasycznym i podręcznikowym przykładem tego typu jest wschodnie wybrzeże Adriatyku – region Dalmacji w Chorwacji – z licznymi długimi wyspami oraz zatokami biegnącymi równolegle do lądu. Dlatego poprawną odpowiedzią jest Chorwacja.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Szwecja – kojarzy się przede wszystkim z wybrzeżem szkierowym, gdzie występują tysiące drobnych, skalistych wysepek (szkierów) powstałych w wyniku procesów polodowcowych. Układ nie ma typowej "pasowości" długich wysp i zatok jak na wybrzeżu dalmatyńskim.
- Norwegia – jest klasycznym przykładem wybrzeża fiordowego. Fiordy to długie, wąskie i bardzo głębokie zatoki o stromych zboczach, będące zalanymi dolinami polodowcowymi. To inna geneza i inny obraz satelitarny niż w przypadku wybrzeża dalmatyńskiego.
- Polska – polskie wybrzeże Bałtyku jest w dużej części wyrównane, z typowymi formami akumulacyjnymi (np. mierzeje, wydmy, zatoki/zalewy), a nie systemem równoległych pasm wysp i zatok charakterystycznym dla Adriatyku.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz "poszarpane" wybrzeże, najpierw ustal, czy dominują (a) głębokie, wąskie zatoki (fiordy), (b) mnóstwo drobnych skalistych wysepek (szkiery), czy (c) długie wyspy i zatoki ułożone równolegle (dalmatyńskie). Dopiero potem przypisz właściwy region Europy.
