Przy całkowitym porażeniu czterokończynowym dochodzi do znacznego lub całkowitego zniesienia możliwości dowolnego ruchu w kończynach górnych i dolnych. Z tego powodu dobór rodzaju ćwiczeń musi wynikać z pytania: kto wykonuje ruch i czy pacjent jest w stanie go zainicjować.
Odpowiedź "bierne" jest właściwa, ponieważ ćwiczenia bierne polegają na tym, że ruch w stawie wykonuje druga osoba (np. fizjoterapeuta, opiekun) lub odpowiednie urządzenie, a zadaniem pacjenta jest możliwie bezpieczne ułożenie i współpraca (np. rozluźnienie, sygnalizowanie bólu). W praktyce celem takich działań jest przede wszystkim:
- utrzymanie możliwie pełnego zakresu ruchu w stawach,
- profilaktyka przykurczów i deformacji,
- ograniczanie sztywności oraz wspieranie komfortu ułożeniowego,
- wsparcie krążenia obwodowego i czucia proprioceptywnego w zakresie możliwym.
Odpowiedź "czynne" jest nieprawidłowa, bo ćwiczenia czynne wymagają, aby pacjent sam wykonywał ruch siłą własnych mięśni. W całkowitym porażeniu nie jest to możliwe (lub jest skrajnie ograniczone), więc nie spełnia definicji ćwiczeń czynnych.
Odpowiedź "oporowe" jest nieprawidłowa, bo ćwiczenia oporowe są odmianą ćwiczeń czynnych z dodatkowym oporem i służą wzmacnianiu. Bez możliwości generowania ruchu nie ma podstaw do stosowania oporu, a nieprawidłowe użycie może zwiększać ryzyko urazu lub bólu.
Odpowiedź "samowspomagające" (samowspomagane) jest nieprawidłowa w warunku całkowitego porażenia, ponieważ zakłada co najmniej częściowy udział pacjenta (np. jedna kończyna pomaga drugiej lub pacjent wspomaga ruch przyrządem). Gdy nie ma czynnej kontroli ruchu w kończynach, typowe ćwiczenia samowspomagane nie będą wykonalne.
W pracy asystenta osoby niepełnosprawnej kluczowe jest wykonywanie ruchów powoli, w osi stawu, bez szarpania, z obserwacją bólu i wzmożonego oporu oraz zgłaszanie niepokojących objawów personelowi medycznemu.
