Odruchy pierwotne (prymitywne) są automatycznymi, stereotypowymi reakcjami noworodka na określony bodziec i stanowią ważny wskaźnik dojrzewania układu nerwowego. Jednym z odruchów skórnych jest odruch Babińskiego.
Wywołuje się go przez delikatne głaskanie lub drażnienie zewnętrznej krawędzi podeszwy stopy (od okolicy pięty w kierunku palców). Prawidłowa reakcja u niemowlęcia obejmuje dwa elementy jednocześnie: grzbietowe zgięcie palucha (duży palec unosi się ku górze) oraz wachlarzowate rozłożenie pozostałych palców (rozsunięcie na boki).
Dlatego odpowiedź "palce stopy rozłożą się wachlarzowato, a duży palec wygnie się do góry." jest poprawna: zawiera pełny, typowy opis reakcji u noworodka.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, bo opisują inne zjawiska:
- "palce stopy zacisną się." – to częsta pułapka. Zaciskanie palców przy dotknięciu podeszwy pasuje do chwytniego odruchu podeszwowego, a nie do odruchu Babińskiego.
- "nóżki rozłożą się, a następnie przyciągną do tułowia." – opisuje reakcję całych kończyn dolnych, typową raczej dla innych odruchów/reakcji posturalnych, a nie specyficzny odruch skórny stopy.
- "kolana rozchylą się na zewnątrz." – to zbyt ogólny opis ustawienia kończyn; nie stanowi charakterystycznej odpowiedzi na bodziec z podeszwy w odruchu Babińskiego.
W praktyce opieki ważne jest też rozumienie interpretacji: u niemowląt odruch Babińskiego jest fizjologiczny, natomiast u starszego dziecka lub dorosłego jego obecność może sugerować problem w obrębie dróg piramidowych. Niepokojące jest m.in. utrzymywanie się odruchu zbyt długo, brak reakcji lub wyraźna asymetria – wtedy informuje się personel medyczny.
