Działania takie jak uczenie dziecka zwrotów grzecznościowych (np. proszę, dziękuję, przepraszam) oraz okazywanie szacunku i serdeczności innym mają przede wszystkim cel relacyjny: pomagają dziecku lepiej funkcjonować wśród ludzi. To element rozwoju społecznego, bo obejmuje uczenie się zasad współżycia, rozumienie ról społecznych, adekwatne reagowanie na potrzeby innych oraz budowanie pozytywnych więzi.
Odpowiedź "kontaktów społecznych" jest właściwa, ponieważ opisane zachowania są typowymi przejawami socjalizacji: dziecko uczy się, jak nawiązywać i podtrzymywać relacje, jak okazywać życzliwość, jak wyrażać respekt wobec innych oraz jak komunikować się w sposób akceptowany społecznie.
Odpowiedź "mowy i myślenia" może wydawać się kusząca, bo formy grzecznościowe są wypowiadane słowami. Jednak w tym pytaniu kluczowe jest po co się ich uczy: nie tylko dla poprawności językowej, lecz dla regulowania relacji społecznych (uprzejme proszenie, odmawianie, dziękowanie, przepraszanie).
Odpowiedź "motoryki i lokomocji" jest nietrafna, ponieważ dotyczy rozwoju ruchowego (sprawność, koordynacja, przemieszczanie się), a nie norm zachowania w kontakcie z innymi.
Odpowiedź "sensomotoryki" odnosi się do integracji bodźców zmysłowych z działaniem ruchowym. Uczenie uprzejmości i okazywania szacunku nie jest treningiem sensoryczno-ruchowym, tylko kształtowaniem kompetencji społecznych i postaw.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się słowa związane z relacjami (szacunek, serdeczność, normy, współpraca), zwykle chodzi o sferę społeczną. Gdy pojawiają się ruch, koordynacja, manipulacja – to sfera motoryczna; a gdy zmysły i ruch razem – sensomotoryczna.
