W terapii zajęciowej dobór rodzaju zajęć powinien wynikać z celu terapeutycznego oraz z akceptacji i motywacji uczestnika. Jeśli celem jest usprawnienie fizyczne (poprawa ogólnej sprawności, koordynacji, mobilności), a uczestnik odmawia typowej gimnastyki porannej i ćwiczeń ruchowych, terapeuta szuka takiej formy aktywności, która nadal angażuje ciało, ale jest odbierana jako bardziej atrakcyjna lub mniej "ćwiczeniowa".
Odpowiedź "Choreoterapię." jest właściwa, ponieważ choreoterapia opiera się na ruchu (często w formie tańca, prostych sekwencji, pracy z rytmem i przestrzenią). Dzięki temu może realizować cele fizyczne, jednocześnie zmniejszając opór uczestnika: osoba nie "ćwiczy", tylko uczestniczy w aktywności muzyczno-ruchowej. W praktyce może to wspierać m.in. koordynację, równowagę, kontrolę postawy, zakres ruchu oraz tolerancję wysiłku, a także wpływać pozytywnie na nastrój i poczucie sprawczości.
Pozostałe propozycje nie są najlepszym wyborem przy celu usprawnienia fizycznego:
- "Muzykoterapię." – oddziałuje przede wszystkim poprzez bodźce słuchowe i emocje. Może wspierać relaks, regulację pobudzenia czy komunikację, ale sama w sobie nie gwarantuje komponentu ruchowego potrzebnego do usprawniania fizycznego (chyba że jest połączona z ruchem, co w tym pytaniu nie jest wskazane).
- "Biblioterapię." – wykorzystuje czytanie i pracę z tekstem; jest ukierunkowana na obszary poznawcze i emocjonalne, nie na poprawę sprawności ruchowej.
- "Filmoterapię." – opiera się na odbiorze treści filmowych i rozmowie/analizie; może pomagać w refleksji i motywacji, ale nie stanowi formy usprawniania fizycznego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się cel usprawnienia fizycznego, szukaj metody, której podstawowym medium jest ruch. Jeśli uczestnik nie chce klasycznych ćwiczeń, wybieraj alternatywy ruchowe (np. taniec/ruch przy muzyce), a nie metody oparte wyłącznie na słowie, obrazie lub samym słuchaniu.
