Jeżeli celem jest porównanie, jaki udział mają poszczególne pozycje aktywów w ogólnej sumie bilansowej, stosuje się tzw. analizę pionową bilansu, czyli wskaźniki struktury. Taki wskaźnik pokazuje, jaką część (np. procent) stanowi dana pozycja aktywów w całkowitej sumie aktywów (sumie bilansowej). Dzięki temu można porównywać strukturę majątku między jednostkami albo między okresami, nawet gdy wartości bezwzględne są różne.
Odpowiedź "wskaźniki struktury" jest poprawna, ponieważ te wskaźniki są z definicji oparte na relacji część/całość. Typowy schemat myślenia to: "pozycja aktywów ÷ suma bilansowa", a wynik często przedstawia się w procentach. To bezpośrednio odpowiada na pytanie o udział.
Pozostałe propozycje nie pasują do tego celu:
- "miary średnie" służą do uśredniania wartości (np. średni stan zapasów), a nie do pokazania struktury w jednym punkcie odniesienia. Średnia nie odpowiada na pytanie "jaką część całości stanowi element".
- "indeksy" kojarzą się głównie z analizą dynamiki (zmiany w czasie) lub porównaniem poziomów względem bazy, np. rok do roku. One opisują relacje typu "wartość w okresie ÷ wartość w okresie bazowym", a nie "pozycja ÷ suma bilansowa".
- "wskaźniki natężenia" opisują relacje "na jednostkę" (np. na pracownika, na 1 m2, na 1 zł sprzedaży) lub intensywność zjawiska, a nie udział składnika w sumie bilansowej. To inny typ interpretacji niż struktura bilansu.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą regułę: gdy w treści pojawia się słowo "udział", "struktura" lub "w sumie", najczęściej chodzi o wskaźniki struktury (część/całość). Natomiast słowa typu "zmiana", "wzrost", "spadek", "w porównaniu do roku bazowego" częściej prowadzą do indeksów/dynamiki.
