Biogaz składowiskowy powstaje w wyniku beztlenowego rozkładu (fermentacji anaerobowej) substancji organicznej zawartej w odpadach. Oznacza to, że warunkiem koniecznym jest obecność frakcji biodegradowalnej (np. odpady komunalne z biofrakcją, odpady rolno-spożywcze). Jeżeli na składowisku deponuje się odpady, które nie ulegają rozkładowi biologicznemu, gaz nie będzie wytwarzany w ilościach uzasadniających budowę ujęcia.
Z tego powodu poprawna jest odpowiedź "na wybranych składowiskach odpadów", rozumianych jako te, na których składuje się odpady ulegające biodegradacji. Potwierdza to wymaganie, aby składowisko przewidziane do składowania odpadów biodegradowalnych było wyposażone w instalację do odprowadzania gazu składowiskowego (wskazane w kontekście § 8 rozporządzenia).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "na wszystkich składowiskach odpadów" – nie każde składowisko wytwarza biogaz. Składowiska odpadów obojętnych (np. gruz, beton, cegły, kamienie) z definicji nie ulegają biodegradacji, więc nie stanowią źródła metanu i CO2 pochodzących z fermentacji.
- "na dużych składowiskach odpadów" – wielkość nie jest kryterium powstawania biogazu ani kryterium obowiązku instalacji; decyduje skład odpadów. Małe składowisko z biofrakcją może wymagać odgazowania, a duże składowisko obojętne – nie.
- "na małych składowiskach odpadów" – analogicznie, rozmiar obiektu nie przesądza o emisji gazu. Bez frakcji biodegradowalnej nie będzie biogazu do ujęcia.
W praktyce technik ochrony środowiska powinien kojarzyć, że instalacje ujęcia gazu projektuje się dla składowisk/kwater z odpadami biodegradowalnymi, a następnie gaz oczyszcza się i wykorzystuje energetycznie lub – gdy to niemożliwe – spala w pochodni. Na egzaminie warto zapamiętać: biogaz = biodegradacja, a nie "duże składowisko".
