W praktyce eksploatacji instalacji i urządzeń elektroenergetycznych stosuje się kilka często mylonych pomiarów: rezystancji uziemienia, rezystancji izolacji, ciągłości żył/przewodów oraz impedancji (rezystancji) pętli zwarcia. Każdy z nich ma inny cel, inne warunki wykonania i zwykle inny układ połączeń przyrządu na schemacie.
Rezystancja uziemienia dotyczy uziomu (połączenia instalacji z ziemią) i służy ocenie jakości odprowadzenia prądu do gruntu oraz bezpieczeństwa przy uszkodzeniach. Typowe układy pomiarowe dla uziemienia wykorzystują dodatkowe elektrody/sondy pomocnicze (wbijane w grunt) lub specjalne techniki pomiarowe, a schemat zwykle pokazuje połączenie miernika z uziomem oraz elementami pomocniczymi.
Dlaczego nie "izolacji"? Pomiar rezystancji izolacji wykonuje się między żyłami a ziemią lub między żyłami wzajemnie, przy użyciu miernika rezystancji izolacji (napięcie probiercze). Schemat takiego pomiaru koncentruje się na badanym obwodzie (np. L–PE, L–N) i odłączeniach odbiorników, a nie na układzie z elementami typowymi dla pomiarów uziemienia.
Dlaczego nie "żyły"? "Rezystancja żyły" (przewodu) to zwykle pomiar ciągłości lub małej rezystancji przewodu/połączenia. W praktyce widać wtedy prosty układ dwuprzewodowy lub czteroprzewodowy (kompensacja rezystancji przewodów pomiarowych), wykonywany na odcinku przewodu, bez odniesienia do uziomu i gruntu.
Dlaczego nie "pętli zwarcia"? Pomiar pętli zwarcia dotyczy skuteczności samoczynnego wyłączenia zasilania i wykonywany jest w gniazdach/obwodach pod napięciem, a schemat odnosi się do impedancji pętli L–PE (lub L–N) i sposobu wpięcia miernika w punkt instalacji. To inny cel i inna metodyka niż dla uziemienia.
Wskazówka egzaminacyjna: patrząc na schemat, szukaj elementów sugerujących "kontakt z ziemią" (uziom, elektrody pomocnicze, przewody prowadzone do gruntu). Jeśli schemat dotyczy obwodu instalacji (L/N/PE) bez części "gruntowej", częściej będzie to izolacja, ciągłość lub pętla zwarcia.
