Przed wykonaniem masażu masażysta powinien ustalić, gdzie w tkankach występują nieprawidłowości (np. wzmożone napięcie, bolesność, obrzęk, zgrubienia, punkty spustowe). Do takiej lokalizacji wykorzystuje się przede wszystkim badanie palpacyjne, czyli ocenę tkanek dotykiem. W praktyce obejmuje ono różne techniki dłoni: orientacyjne głaskanie, ucisk punktowy, chwyt palpacyjny mięśni czy ocenę przesuwalności tkanek/powięzi. W wielu materiałach spotyka się określenie "chwyty diagnostyczne" jako nazwa tych technik ukierunkowanych na rozpoznanie i lokalizację problemu.
Odpowiedź "chwyty diagnostyczne" jest poprawna, bo odpowiada na istotę pytania: wskazuje metodę, która pozwala określić umiejscowienie zmian w obrębie tkanek miękkich przed doborem bodźcowania i siły masażu.
Pozostałe propozycje nie pasują do celu "lokalizacji zmian":
- "testy funkcjonalne" służą głównie ocenie funkcji: zakresu ruchu, wzorców ruchowych, ewentualnie prowokacji objawów w ruchu. Mogą podpowiedzieć, jaka funkcja jest ograniczona, ale nie zastępują palpacji w precyzyjnym wskazaniu miejsca zmiany w tkankach.
- "pomiary masy i siły" to ocena ilościowa (np. parametrów ciała lub siły mięśniowej). Nie jest to metoda przestrzennego wskazywania ognisk bolesności czy zmian w tkankach miękkich.
- "chwyty specjalne" kojarzą się z technikami o celu terapeutycznym (wykonanie zabiegu), a nie z etapem diagnostycznym. Mogą być użyte w terapii, lecz nie są podstawowym narzędziem do samego określenia położenia zmiany.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach z czasownikami typu "określa się umiejscowienie" szukaj metody, która daje informację topograficzną (gdzie jest problem). Najczęściej będzie to palpacja, a nie testy ruchowe czy pomiary liczbowe.
