W opisanej sytuacji dochodzi do zawarcia umowy przechowania dotyczącej rzeczy ruchomej (płaszcza) oddanej do szatni. Kluczowe jest rozróżnienie, czy dana umowa jest realna (powstaje dopiero z chwilą wydania rzeczy) czy konsensualna (powstaje już przez samo zgodne oświadczenie woli stron).
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: "realną"?
Umowa przechowania jest typowo kwalifikowana jako umowa realna, ponieważ do jej skutecznego zawarcia potrzebny jest element faktyczny: wydanie rzeczy przechowawcy. W szatni oznacza to pozostawienie płaszcza i przyjęcie go przez personel (często potwierdzane numerkiem). Samo "ustalenie", że płaszcz będzie przechowany, bez przekazania rzeczy, nie realizuje istoty tej umowy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- wzajemną – umowa wzajemna zakłada, że obie strony są jednocześnie zobowiązane do świadczeń, które mają dla nich charakter ekwiwalentu (każda strona "daje", aby "otrzymać"). Przy bezpłatnym przechowaniu brak świadczenia wzajemnego w postaci wynagrodzenia, więc ta kwalifikacja nie pasuje.
- nienazwaną – umowa nienazwana to taka, która nie ma ustawowo ukształtowanego typu i jest konstruowana przez strony w ramach swobody umów. Przechowanie jest klasycznym typem umowy opisywanym w prawie cywilnym, więc nie jest umową nienazwaną.
- konsensualną – wiele umów faktycznie powstaje już przez samo porozumienie, ale w przechowaniu istotne znaczenie ma przekazanie rzeczy pod pieczę przechowawcy. To właśnie ten element odróżnia umowę realną od konsensualnej i przesądza o właściwej kwalifikacji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "oddanie rzeczy", "przyjęcie do szatni", "przechowanie", warto sprawdzić, czy nie chodzi o umowę, która powstaje dopiero z chwilą wydania rzeczy. To szybki test na rozróżnienie realna vs konsensualna.
