Urządzeniem, które w układzie zapłonowym zamienia niskie napięcie z instalacji pojazdu na wysokie napięcie potrzebne do przeskoku iskry, jest cewka zapłonowa. Jej zasada działania jest zbliżona do transformatora impulsowego: ma uzwojenie pierwotne (zasilane niskim napięciem) oraz uzwojenie wtórne, w którym podczas gwałtownej zmiany prądu w uzwojeniu pierwotnym indukuje się dużo wyższe napięcie.
W praktyce układu zapłonowego chodzi o uzyskanie tak wysokiego napięcia, aby w szczelinie świecy zapłonowej mogła powstać iskra inicjująca zapłon mieszanki. To właśnie cewka jest elementem "źródłowym" dla wysokiego napięcia; pozostałe podzespoły albo zużywają to napięcie (świeca), albo jedynie je przełączają/rozdzielają (elementy sterujące).
- "świeca zapłonowa" jest niewłaściwa, bo świeca nie podnosi napięcia. Jest odbiornikiem wysokiego napięcia i miejscem, gdzie następuje przeskok iskry między elektrodami. Jej parametry (np. przerwa, stan izolatora) wpływają na wymagane napięcie przebicia, ale świeca go nie wytwarza.
- "aparat zapłonowy" (w ujęciu klasycznym) dotyczy elementów sterowania/przerywania oraz ustawiania chwili zapłonu. Może inicjować przełączenie obwodu pierwotnego, ale sam w sobie nie jest urządzeniem transformującym napięcie do poziomu wysokiego napięcia.
- "rozdzielacz zapłonu" służy do rozdziału wysokiego napięcia z cewki na poszczególne świece (w starszych rozwiązaniach). Rozdziela i kieruje już wytworzone wysokie napięcie, a nie zamienia niskie na wysokie.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: cewka wytwarza wysokie napięcie, rozdzielacz je rozprowadza, świeca je wykorzystuje. Taka kolejność funkcji pomaga uniknąć pomyłek przy podobnych pytaniach.
