"Ustanie umowy o pracę" (ustanie stosunku pracy) to pojęcie ogólne: opisuje fakt, że zatrudnienie się kończy, niezależnie od przyczyny. W prawie pracy można je porządkować na dwie główne grupy:
- rozwiązanie umowy – gdy zakończenie wynika z czynności prawnej (działania stron),
- wygaśnięcie umowy – gdy zakończenie następuje z mocy prawa wskutek zdarzeń niezależnych od woli stron.
Dlatego odpowiedź "rozwiązaniem umowy o pracę" jest poprawna: rozwiązanie jest jedną z podstawowych dróg, które powodują ustanie umowy.
Odpowiedź "wypowiedzeniem umowy o pracę" jest błędna w tym ujęciu, bo wypowiedzenie nie jest pojęciem nadrzędnym względem ustania. Jest tylko jednym z trybów rozwiązania umowy (obok m.in. porozumienia stron czy rozwiązania bez wypowiedzenia). W pytaniu poszukuje się kategorii bardziej ogólnej.
Odpowiedzi "urlopem okolicznościowym" oraz "chorobą" są błędne, ponieważ są to sytuacje, w których stosunek pracy co do zasady trwa nadal. Pracownik ma usprawiedliwioną nieobecność i zmienia się sposób realizacji obowiązków (np. zwolnienie lekarskie), ale nie dochodzi do zakończenia umowy o pracę tylko z tego powodu.
W praktyce administracyjno-kadrowej poprawne rozróżnienie tych pojęć jest potrzebne przy kwalifikowaniu zdarzeń w aktach osobowych i w pismach: co innego oznacza "złożono wypowiedzenie", a co innego "umowa ustała" (bo ustać może również przez wygaśnięcie). W zadaniach egzaminacyjnych kluczowe jest rozpoznanie hierarchii pojęć, a nie wybór najbardziej potocznego terminu.
