Dobór ustawienia sali powinien wynikać z celu spotkania i modelu pracy, a dopiero potem z liczby uczestników. W pytaniu kluczowe są trzy elementy: niewielka liczba uczestników, rozwiązanie kwestii spornych oraz metoda burzy mózgów. Taki format wymaga intensywnej komunikacji, szybkiej wymiany argumentów i komfortu zabierania głosu.
Ustawienie właściwe to takie, które:
- umożliwia kontakt wzrokowy między wszystkimi osobami (lub większością),
- nie tworzy bariery "mówca–publiczność",
- ułatwia moderowanie dyskusji i dopisywanie pomysłów na tablicy/flipcharcie,
- daje miejsce na notatki i materiały robocze.
Dlatego preferowane są układy "dyskusyjne" (stosowane w naradach, warsztatach i sesjach kreatywnych), a nie układy przeznaczone głównie do jednokierunkowego przekazu.
Dlaczego pozostałe typowe ustawienia (distraktory) bywają błędne?
- Układ "teatralny" (rzędy krzeseł) sprzyja słuchaniu prezentacji, ale utrudnia równorzędną dyskusję i pracę w grupie.
- Układ "szkolny/klasowy" (stoły w rzędach) ułatwia notowanie, lecz ogranicza interakcję i utrudnia debatę wszystkich ze wszystkimi.
- Układy bankietowe/recepcyjne są dobre do posiłków i integracji, ale nie do rozwiązywania sporów i moderowanej pracy nad problemem.
Na egzaminie warto zapamiętać regułę: im bardziej spotkanie ma charakter warsztatowy i konflikt/negocjacje, tym bardziej ustawienie powinno "zamykać" grupę w kręgu lub półokręgu i minimalizować dystans.
