Sprzęgacz (często nazywany splitterem) w instalacji DSL ma zadanie rozdzielić sygnały o różnych pasmach częstotliwości przesyłane jedną parą miedzianą: pasmo usług telefonicznych oraz pasmo transmisji danych DSL. Dzięki temu telefon nie "słyszy" sygnałów DSL jako zakłóceń, a modem DSL nie jest tłumiony przez tor telefoniczny.
Poprawna konfiguracja zawsze opiera się na trzech logicznych przyłączeniach:
- linia abonencka (wejście/port linii) – to połączenie z parą miedzianą przychodzącą od operatora; tu trafia sygnał "wspólny", zanim zostanie rozdzielony,
- telefon (wyjście POTS) – to wyjście filtrowane do pasma głosowego, przeznaczone do aparatu telefonicznego lub instalacji telefonicznej w lokalu,
- modem (wyjście DSL) – to wyjście dla urządzenia abonenckiego realizującego transmisję danych (modem/router DSL).
Odpowiedź "1 – telefon, 2 – modem, 3 – linia abonencka" jest poprawna, bo przypisuje urządzenia do portów zgodnie z funkcją splittera: telefon do wyjścia telefonicznego, modem do wyjścia DSL, a linię abonencką do portu linii.
Pozostałe konfiguracje są błędne, ponieważ co najmniej jedno urządzenie trafia na niewłaściwe wyjście: podłączenie modemu do wyjścia telefonicznego może uniemożliwić synchronizację DSL, a podłączenie telefonu do wyjścia DSL powoduje brak prawidłowej pracy telefonu lub zakłócenia. Zamiana linii abonenckiej z wyjściami urządzeń końcowych łamie zasadę, że to linia jest źródłem sygnału, a telefon i modem są odbiornikami na osobnych, odfiltrowanych torach.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze identyfikuj najpierw "port linii" (wejście od operatora), a potem rozróżnij dwa wyjścia: głosowe (telefon) i danych (modem). To minimalizuje ryzyko pomyłki, gdy na rysunku zamiast słów są symbole lub numeracja.
